Yükleniyor...
Bu konuyu ilk kez düşünmüyorum. Ama bugün hayatımızın ne kadar da rahat geçtiğini gördüm; göreceli olsa da. Bir ülkede yaşıyoruz, ama bir ucu ile diğer ucu arasında dağlar kadar fark var. Bir uçta insanların her konuda daha çok seçme hakkı varken bir uçta eldeki ile yatinmekten başka çare yok; bazen onu bile bulamam riski bile var. Bir uçta hayat daha pahalı ama insanlar daha insanca yaşama koşullarına sahipken bir uçta hayat daha ucuz olmasına rağmen daha sefil yaşama mahkum insanlar. Bir uçta stresten bol hiç bir şey yokken bir uçta doğa, huzur var. Bir uçta insanlar aynı apartmanda oturmalarına rağmen birbirlerini tanımazken bir uçta insanlık var, sıcakkanlılık var. Bir uçtaki çocuklar terör nedir bilmezken bir uçtakilerin hergün başının üstünden kurşunlar geçiyor. İşte tam da benim bu yazıyı yazmaya iten şey bu terör konusu oldu.
Malumunuz bu aralar terör ve ilgili haberlerden başka bir haber yok. Ben de akşam haberlerini oturmuş izlerken bir haberi görünce çok etkilendim. Haberde bir mehmetçiğimiz ağır makineli silah elinde (onlarca kilo var), önünde de 4-5 çocukla ilerliyor. Mehmetçiğin görevi o çocukları 3 km. ötedeki okula götürmek. Çünkü bölge mayınlarla ve tehlikelerle dolu. Üstelik o çocukların hepsi de kız. Hani Türkiye'nin kaç yıldır okumayan kızımız kalmasın dediğini duyar gibi oluyorum. Belki de yaşları 8-9 olduğundan tehlikenin farkında bile değillerdi, çünkü yüzleri gülüyordu! Bu yolun bir de dönüşü var, hem de buz gibi bir havada... Çok merak ediyorum; acaba hangimiz bu şartlara dayanabilirdi? Ben haberi görünce çok etkilendim. İnşallah o çocuklar günün birinde çok iyi bir yere gelip vatana millete hayırlı birer evlat olurlar da, o geçmişte yaşadıları zorlukların karşılığı almış olurlar.
Şimdi size soruyorum: Sahip olduklarımızın farkında mıyız?
Yazının devamını okuyun...>>
Web 2.0 standartının oluşmasında en büyük rolü sanırım sosyal siteler aldı. Günümüzün en popüler siteleri de zaten onlar. Herhalde şu aralar kimsenin ağzından düşmeyen Facebook en güncel olanı. Ben de size sosyal bir site tanıtacağım. Tabi Facebook gibi sosyalliğe boğulacağınızı sanmayın. Dünyadaki örneklerine bakıldığında Last.fm verilebilir (bir çok örnek vardır ama ben sadece bu kadarını biliyorum). Evet tanıtacağım site online müzik dinleyebileceğiniz, arkadaşlar edinebileceğiniz, gruplar kurabileceğiniz, favori şarkı listenizi paylaşıp, dilediğiniz bir arkadaşınıza bir şarkı önerebileceğiniz, üstelik bunları çok güzel bir arayüzde kontrol edebileceğiniz bir site. Üstelik bu site Türkçe ve yerli bir iste. Sitemizin adı 
Dün en güzel akşamlardan biriydi benim için. Yıllardır görmediğim ilkokul arkadaşımla konuştuk. Arkadaşımı bulmam da gevur icadı Facebook yardımcı oldu. Hayatım da ilk defa sosyal bir siteyi kullandım ve de işe yaradı. Bir kuşağın Yonja gibi sosyal sitelerde eridiğini gördüğüm için ilk defa duyduğumda Facebook'u da benzer kefeye koymuştum. Sonra Türkiye'de meşhur olduktan sonra baktım herkesin ağzında Facebook. Tabii daha fazla dayanamadım ve kayıt oldum. Meğer bu Facebook'un felsefesi çok farklıymış...
Dün yaşanan hain saldırı hakkında yazı yazmak istedim ama yapamadım. Çünkü söyleyecek söz bulamıyorum. Ülkeyi yönetenlerimiz sağolsunlar şimdiye kadar bu olayı lanetliyoruz demekten öteye gidemediler. Yani lanetlesen ne olur! Bana çok komik geliyor. Ben öyle bazılarının dediği gibi hadi bir an önce operasyon yapalım da diyemiyorum. Çünkü adamlara bir yıldır biz geliyoruz ona göre kaçın, hazırlık yapın dedik, şimdi gitsek acaba kaç tanesini bulacağız. P*K'nın dağdaki adamını öldürmekle de iş bitse yine gam yemeyeceğim. Bir şeyin kökünü kazımdıkça sürekli filizlenecektir. En basitinden kafandaki saçı örnek al.
Kimi için İstanbul'un en kalabalık ilçesi. Kimi için en romantik ilçesi. Kimi için Fenerbahçe'nin kalbi. Kimi için se en güzel buluşma noktası olan Boğa heykeline sahip yeri. Vs... Benim içinse yaşam yeri. Kadıköy'e olan aşkımı nasıl dile getirsem bilmiyorum ki! Baştan söyleyeyim konuya tarafsız bakamayacağım, ve size bu yazımda Kadıköyümü anlatmaktan bitiremeyeceğim :-)
Her insanın bir kaç dostu olur. Bir kaç diyorum çünkü dost dediğin herkesle olunmaz, olunamaz. Neyse konu bu değil. Ben de bir kaç dosta sahibim. Bunlardan biri de sizin Photoshop Dersleri yazılarından tanıdığınız Baran'dır. Onla en güzel anılarımız Kadıköy'de olmuştur. Bazen cebimizde 3 kuruş para olmazdı ama biz tok karınla gezerdik. Muhabbet karnımızı doyururdu. Moda sahile gidip BİM'den hem ucuz hem de güvenli sloganıyla aldığımız ıvır zıvırımızı yediğimiz de çok oldu. Ama en güzeli Güneş batarken denizi seyretmek, ve en güzelinden sohbet etmek olurdu. Bugün o günlerden daha biriydi. Baranla yine bir Kadıköy macerası yaşama vakti gelmişti. Uzun zaman da olmuştu buluşmayalı. Her zamanki gibi sevgili boğamızın orda buluşup gezmeye başladık. Gezip yedikten sonra yine gün sonunu Moda sahil de o evlerin dibindeki yamaçta getirdik. Yine yanımızda BİM'den aldığımız navalemizle birlikte. Belkide Moda'da tek sinir olduğumuz şey aşıkları sarmaş dolaş görmek. Biz de insanız bizim sevgilimiz yok diye de bu kadar da işkence yapılmaz ki :-) Şu Baran'la iki kız kardeşi bulsaydık ne güzel olurdu. Bacanak olurduk ne güzel.
Kadıköy iskelesi. Günde binlerce insanı ağırlar. Karşının yükünü almış insanları akşamleyin evlerine ulaştıracak yerdir. Sonra sadece stres atmak için bile vapura binilir. Çünkü bilirsiniz eğer yanınızda simit varsa martılar sizi yalnız bırakmaz. Dalgaların çıkardığı o melodi ile adeta havada dans ederler, tabi simit için de yaptıklarını düşünmüyor değilim.
Piano. Beni dinlerken başka bir dünyaya götüren alet. Bazen kendimi yüzlerce insanın karşısında piano çalarken hayal ederim. Hayal kurması bile muhteşem. Bazen yolda medya çalarım ile müzik dinlerken kendimden geçer sanki ben çalıyormuşum gibi parmaklarımı oynatırım. O kadar etkiler beni.
Mim Konusu: En yakınınızdaki kitabın 187. sayfasındaki ilk cümle.
